Versobering ontslagvergoeding, hoezo?
De bordjes 'Pas op voor de hond' kunnen worden ingeruild voor 'Pas op voor ontslag'. Na een bedrijfsovername wordt een kapster met een dienstverband van 25 jaar zonder toestemming ontslagen. Er wordt alleen een opzegtermijn gehanteerd. Werkneemster accepteert weliswaar het ontslag, maar neemt geen genoegen met de door de rechtbank aan haar toegekende transitievergoeding en de (relatief) lage billijke vergoeding. De Hoge Raad heeft nu bepaald dat ook gekeken moet worden naar de persoonlijke omstandigheden van de werkneemster. De omstandigheid dat werkneemster zonder het ontslag haar dienstbetrekking tot aan haar pensioen had kunnen voortzetten, moet worden meegewogen.
Het hof moet nu gaan bepalen welke vergoeding er moet worden toegewezen op grond van de door de Hoge Raad aangegeven uitleg. De eerder toegewezen vergoeding van € 4.000 zou bij toewijzing van de eis van werkneemster kunnen oplopen tot € 57.699. Dit terwijl werkneemster een maandloon heeft van € 224,51. Werkgevers gebruiken het ontslag nog weleens als ‘breekmiddel’ en kijken vervolgens of de schade kan worden gerepareerd met een vaststellingsovereenkomst. Daarbij rekent men dan op niet al te hoge eisen van de kant van de werknemer, waarbij met een schuin oog wordt gekeken naar de lage(re) transitievergoeding. Deze tactiek kan de prullenbak in, want advocaten die werknemers bijstaan, hebben met deze uitspraak de wind in de zeilen. Het is daarom belangrijk dat werkgevers zich hier goed over laten adviseren.