Navorderingsaanslagen zwartspaarder terecht opgelegd
Een echtpaar ontvangt in maart 2007 een informatieverzoek van de Belastingdienst inzake niet opgegeven buitenlandse tegoeden. Aan de man worden navorderingsaanslagen IB/PVV opgelegd over 2003, 2004 en 2005, verhoogd met vergrijpboetes. Pas in 2018 verstrekt hij de gevraagde informatie. Hij verzoekt de inspecteur om de box-3-correcties volledig aan zijn inmiddels overleden vrouw toe te rekenen. De inspecteur legt vervolgens op 7 december 2018 navorderingsaanslagen over 2003, 2004 en 2005 op aan de vrouw en vernietigt die van de man, inclusief de vergrijpboetes. De erven van de vrouw stellen dat de navorderingsaanslagen niet voldoende voortvarend zijn opgelegd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant is het met de inspecteur eens dat de voortvarendheidseis niet van toepassing is, omdat de navordering het gevolg is van een keuzeherziening als bedoeld in artikel 16, lid 2, onderdeel b AWR in samenhang met artikel 2.17, lid 4 Wet IB 2001. Maar zelfs als de voortvarendheidseis wel van toepassing zou zijn, zou dat niet leiden tot vernietiging van de navorderingsaanslagen. De inspecteur beschikte pas in 2018 over voldoende informatie om het buitenlandse vermogen exact te kunnen vaststellen. De rechtbank vindt dat hem vervolgens tijd gegund moet worden om die informatie te bestuderen en de betrouwbaarheid ervan te wegen.
Verlengde navorderingstermijn
De verlengde navorderingstermijn is in buitenlandsituaties toegestaan om belastingfraude te bestrijden en om de doeltreffendheid van fiscale controles te waarborgen. Dat het inzetten van de verlengde navorderingstermijn in buitenlandsituaties niet verder gaat dan noodzakelijk is om deze doelen te bereiken, hangt met name af van de voortvarendheid waarmee de inspecteur handelt, nadat het verzwegen vermogen is gemeld. De inspecteur kan dus niet te lang wachten met het opleggen van de navorderingsaanslag. In deze zaak was aan deze voortvarendheidseis voldaan.