Nederlandse werknemer werkt voor Duitse werkgever – welk arbeidsrecht van toepassing?
Een werknemer woont in Nederland en werkt voor een Duitse werkgever. De arbeidsovereenkomst wordt door de werkgever opgezegd. De vraag die dan opkomt, is welk (arbeids)recht van toepassing is; het Duitse of het Nederlandse? De kantonrechter overweegt allereerst dat een werkgever kan worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar of van waaruit de werknemer gewoonlijk heeft gewerkt. Uit de feiten volgt dat de werknemer zijn werk organiseerde vanuit Nederland, dat zijn arbeidsinstrumenten zich bevonden in Nederland en dat hij ook klanten bezocht in en vanuit Nederland. Hoe kijkt de kantonrechter hiernaar?
Volgens de kantonrechter werkte de werknemer in en vanuit Nederland, waarmee de bevoegdheid aan de Nederlandse rechter is gegeven. Is dan ook het Nederlandse arbeidsrecht van toepassing? Volgens de werkgever hebben beide partijen in de arbeidsovereenkomst gekozen voor het Duitse recht. Een dergelijke rechtskeuze kan ook stilzwijgend worden gemaakt, mits deze keuze duidelijk blijkt uit de overeenkomst of uit de omstandigheden. In dit geval zijn de bepalingen in de arbeidsovereenkomst daartoe onvoldoende. Omdat er geen duidelijke en ondubbelzinnige rechtskeuze voor Duits recht is gemaakt, wordt de arbeidsovereenkomst (artikel 8, lid 1, Rome I) beheerst door het recht van het land waar of van waaruit de werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht. Er was al vastgesteld dat de werknemer zijn werkzaamheden gewoonlijk verrichtte vanuit Nederland. Daarom is het Nederlands recht van toepassing.
Nauwere band met Duitsland onvoldoende zwaarwegend
De werkgever voerde nog aan dat de arbeidsovereenkomst een nauwere band laat zien met Duitsland. De loonstrook was naar Duits recht ingericht met Duitse loonbelasting en sociale premies. Ook was er een auto op Duits kenteken ter beschikking gesteld met toepassing van de Duitse regels voor bijtelling. Dat zijn aanwijzingen voor een nauwere band met Duitsland. De kantonrechter oordeelt dat de werknemer als de zwakkere partij moet worden beschouwd jegens de werkgever. Omdat het Nederlandse recht voor de werknemer gunstiger is dan het Duitse, is het niet gerechtvaardigd dat een uitzondering wordt gemaakt op het algemene uitgangspunt van toepasselijkheid van het recht van het gewone werkland.